ಮಾಣಿಗೆ ಯಾರೂ ಹೆಣ್ಣು ಕೊಡ್ತಲ್ಯ

 

ನಮ್ಮೂರಿನ ಕೆಲ ಹಿರಿ ತಲೆಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಗುರುತು ಹಚ್ಚುವುದು ಹೀಗಂತೆ..
ಆ ಮಾಣಿನಾ, ಅದೆಂಥದೋ ಟಿವಿ ಚಾನಲ್ನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಂತೆ.. ಎಂಥ ಮಣ್ಣೋ, ಹೇಳ್ಕಳಕೆ ಬ್ರಾಮಂಡ್ರು ಜಾತಿ, ಚೂರು ಆಚಾರ ಇಲ್ಲೆ ವಿಚಾರ ಇಲ್ಲೆ, ಸಂಸ್ಕ್ರತಿ ಸಂಸ್ಕಾರ ಇಲ್ಲೆ..
ಅವನಪ್ಪ ಸುಮ್ನೆ ಸಾವ್ರಾರು ರೂಪಾಯಿ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಜನಿವಾರ ಹಾಕ್ದ.. ಕೆಲ್ಸ ಇರ್ಲೆ ಅವಂಗೆ..
ಆ ಮಾಣಿ ಮೈನಲ್ಲಿ ಜನಿವಾರ ಉಂಟೋ ಇಲ್ಲೋ ಅನ್ನೋದೆ ಅನ್ಮಾನ.. ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆ ಸಂದೀಮೂಲೆ ಸೇರ್ತು, ಆಚಮ್ಯ ಆಚೆಮನೆ ಓಡ್ತು, ಅಗ್ನೀಕಾರ್ಯ ಅಟ್ಟ ಹತ್ತು.. ಅದ್ರ ಹೊಂಡಕ್ ಹಾಕ್ತು..
ಆ ಮಾಣಿಗೆ ಯಾರೂ ಬ್ರಾಮಂಡ್ರು ಹೆಣ್ ಕೊಡ್ತಲ್ಯೆ ಬರೆದಿಟ್ಕೋ..
(ಅಬ್ಬಬ್ಬಾ ಬೊಡ್ಡು ಸಂಪ್ರದಾಯ ವಿರೋಧಿಸಿದ್ರೆ ಎಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಗೌರವ ಕೊಡ್ತಾರೆ ನಮ್ ಬ್ರಾಮಣರು.. ಧನ್ಯೋಸ್ಮಿ.. ಕೇಳಿ ಕರ್ಣಗಳು ಪಾವನವಾಗಿ ಹೋಯ್ತು)

ಅವಳಿನ್ನೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ!!

 

ಹಠಮಾರಿ ಹುಡುಗಿಯ ವಿನಾಕಾರಣ
ರಗಳೆ...
ಅರ್ಥವಾಗದ ಮುನಿಸು
ಸುಖಾಸುಮ್ಮನೆ ಸಿಡುಕು
ಕೊಂಚ ಹಾಗೆ ಕೊಂಚ ಹೀಗೆ
ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಗೆಳಯನಿಗೆ
ಅವಳು ಸ್ವಲ್ಪ ಮೂಡಿ
ಆದ್ರೆ ಒಳ್ಳೆಯವಳು
ಇನ್ನೂ ಹುಡುಗಾಟ ಸರಿ ಹೋದಾಳು
ಕೆಲ ಕಾಲ ಉರುಳಲಿ
ಕೊಂಚ ಬುದ್ದಿ ಬಲಿಯಲಿ
ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳಿದರಾಯ್ತು
ಉರುಳುವ ಸಮಯವ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ
ದೀವಾನ್ ಖಾನೆಯ ಆಳೆತ್ತರದ ಕನ್ನಡಿ
ಅಣಕಿಸುತ್ತಿದೆ ನೆರತ ಬಿಳಿ ಕೂದಲು
ಬೊಕ್ಕ ತಲೆಯ ನೋಡಿ

ಸುಳ್ಳೇ ಸವಿ!!

ಕಣಸುಗಳು ವಾಮನಾಕೃತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ವಾಸ್ತವ
ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನಾಗಿ ಬೆಳೆದು ಬಲಿ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯ ತಲೆ
ಪಾತಾಳ ಸೇರಿತೆಂಬ ಭ್ರಮೆ
ಕಾರ್ಕೊಟಕದ ಕಹಿಯಂತಹ ಸತ್ಯಕ್ಕಿಂತ
ಸುಳ್ಳಿನ ಆಲೇಮನೆ ಸಿಹಿ ಬೆಲ್ಲವೇ ಪ್ರಿಯ

ಮಿಸ್ ಯೂ ಗೆಳೆಯ ಸಂಜಯ್ ಲದ್ದೀಮಠ

 

ಸಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಅಕಾಲಿಕವಾಗಿ ಅಗಲಿದ ಮಿತ್ರಾ. ನಿಗೂಢವಾಗಿ ಕೇವಲ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನೇ ಉಳಿಸಿ ಹೋದೆಯೇಕೆ? ಈ ದೀಪಾವಳಿ ನಿನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ವೃತ್ತಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಕತ್ತಲೆ ತಂದಿಟ್ಟಿದೆ.
ಕೊನೆಗೆ ಪ್ರೇತವಾಗಿ, ಪಿಶಾಚಿಯಾಗಿ ಬಂದಾದರೂ ಕಾರಣ ಹೇಳಿ ಹೋಗು.
ಸಾವು ನಿನಗೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿತ್ತಾ?
ಮಿಸ್ ಯೂ..!

 

ಅಗಲಿದ ಮಿತ್ರನಿಗೆ ಅಕ್ಷರ ತರ್ಪಣ

 

ಅಗಲಿದ ಆತ್ಮೀಯ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಅಕ್ಷರ ತರ್ಪಣ:
ಇಲ್ಲ.. ಈಗ ಅದ್ಯಾವ ಭಾವಗಳ ತುಮಲಗಳಿಲ್ಲ..
ಮೊನ್ನೆ ಇದ್ದ ಸಿಟ್ಟು-ಸೆಡವು, ಹತಾಶೆ, ಅಸಮಧಾನ, ಕೋಪ-ಆಕ್ರೋಷ, ದುಃಖ-ದುಮ್ಮಾನ, ಸಂಕಟ-ವೇದನೆ ಯಾವುದೂ ಇವತ್ತಿಲ್ಲ.. ಮನಸೆಲ್ಲಾ ಖಾಲಿ ಖಾಲಿ.. ಯಾವ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಗಳೂ ಇಲ್ಲದ ನಿರ್ಭಾವುಕ, ನಿರ್ವಿಣ್ಣತೆಯ ನಿರ್ವಾತ.. ಅದೊಂದು ವಿವರಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಶೂನ್ಯ ಸ್ಥಿತಿ.. Yes..Its an un explainable vacume..
ಪ್ರತಿ ನಿತ್ಯ ಟ್ರಾಫಿಕ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಮುಖ ಒಂದು ದಿನ ಕಾಣದೇ ಇದ್ದಾಗ ಚಡಪಡಿಕೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತೆ, ಅಂತದ್ರಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ಆಫೀಸ್ನಲ್ಲಿ ಮುಗುಳ್ನಗೆ ಸೂಸಿ ಸ್ವಾಗತಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆತ್ಮೀಯ ಕೊಲೀಗ್ ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಕಾಣಿಸೋದಿಲ್ಲ ಅಂದಾಗ ಹೇಗಾಗಬೇಡ..!
ಇಲ್ಲ.. ಈಗ ಅಧ್ಯಾವ ಭಾವಗಳ ತುಮಲಗಳಿಲ್ಲ..
ಇಲ್ಲ! ಈಗ ಸಿಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಅರ್ಥವಿಲ್ಲ.. ನಿನ್ನ ಹುಟ್ಟಿನಂತೆ ಅಂತ್ಯಕ್ಕೊಂದು ಉದ್ದೇಶವೋ ಕಾರಣವೋ ಇರಲೇ ಬೇಕು..? ಏನು ಆ ಕಾರಣ..? ಯಾಕೆ ಸರಿದೆ ಮೃತ್ಯುವಿನ ಸೆರಗಿನ ಮರೆಗೆ ಹೇಳದೇ ಕಾರಣ..? ನನಗೇ ಕೇವಲ ಆ ಕಾರಣ ಬೇಕು..!
ಸತ್ತ 13 ದಿನ ಆತ್ಮ ಇಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆ.. ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಗತಿಸಿದರೂ, ಚಿನ್ಮಯದಾಯಕ ಸ್ಪಿರಿಟ್ಗೆ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಕ್ಕಿರೋದಿಲ್ಲ.. ಅನ್ನ ಆಹಾರ ನೀರಿಲ್ಲದೆ ಪರದಾಡುವ ಆತ್ಮ ಹಸಿವು, ಬಾಯಾರಿಕೆಗಳಿಂದ ಪರಿತಪಿಸುತ್ತದೆ ಅಂತ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮ ಕಥೆ ಹೇಳಿದ್ದ ನೆನಪು..
ಗೆಳೆಯಾ ನೀನೂ ಕೂಡಾ ಅಂತದ್ದೇ ಆತ್ಮ ಆಗಿದ್ದೀಯಾ..? ನಿನ್ನ ಸ್ಪಿರಿಟ್ಗೆ ನಾವು ಸಾಮೂಹಿಕವಾಗಿ ಇಟ್ಟ ಕಣ್ಣೀರು ಕಾಣಿಸಿತೇ..? ನಿನ್ನ ಬದುಕಿನ ದುರಂತಕ್ಕೆ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ ವಿಷಾದ ಗೊತ್ತಾಯಿತೇ..? ದುಡುಕತನದ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಧಿಕ್ಕಾರ ಹೇಳಿದ್ದು ಅರಿವಿಗೆ ಬಂದಿತೇ..? ನಿನ್ನ ಹೊತ್ತೊಯ್ದ ಕಾಲನಿಗೆ ಹಿಡಿಮಣ್ಣು ತೂರಿ ಶಪಿಸಿದ್ದು ಕಂಡಿತೇ..?
ಇಲ್ಲ.. ಈಗ ಅದ್ಯಾವ ಭಾವಗಳ ತುಮಲಗಳಿಲ್ಲ..
ಒಂದು ಗೆಳೆತನದ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಬೇಗ ಮುಗಿಸಿ ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟೆ.. ಅಂಥ ಅವಸರವೇನಿತ್ತು ನಿನಗೆ..? ಬದುಕಿದ್ದಾಗ ನೀನು ಅಂತರ್ಮುಖಿಯಾಗಿದ್ದೇಕೆ..? ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಸಿ ಹೋಗಿದ್ದೇಕೇ..? ಉತ್ತರವೇ ಇಲ್ಲದ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿ ನೀ ಉಳಿದೆಯೇಕೆ..? ಅಸಲಿಗೆ ನಿನಗೆ ಹೋಗಲು ಅನುಮತಿ ನೀಡಿದ್ದಾದರೂ ಯಾರು..? ನಮ್ಮ ಬಳಗದ PERMISSION ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೇ ಹೋದ ನಿನ್ನ ತಪ್ಪಿಗೆ ಯಾವ ಶಿಕ್ಷೆ ಕೊಡಬೇಕು ನೀನೇ ಹೇಳು..? ಬಾಯಿ ತುಂಬಾ ಬಯ್ಯುವ ಮನಸಾಗುತ್ತಿತ್ತು..
ಆದರೀಗ ಇಲ್ಲ, ಅದ್ಯಾವ ಭಾವಗಳ ತುಮಲಗಳಿಲ್ಲ..
ಬದುಕು ತುಂಬಾ ಸಂದಿಗ್ದ ಸಂಕದ ಮೇಲೆ ನಿಂತಿದೆ.. ನಿನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಗೆಳೆಯರು ಅದೇ ಕಹಿ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಟೂರ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.. ಟೂರ್ನಲ್ಲಿ ನಿನಗೆ ಕಾಯ್ದಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಕುಳಿತಿದ್ದರು, ಅಲ್ಲಿ ನೀನಿರಲಿಲ್ಲ, ಆಗ ಚಿಮ್ಮುತ್ತಿದ್ದ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ನೀನಿಲ್ಲ,, ನಿನ್ನ ಪಾಲಿನದ್ದನ್ನು ಬೇರೆ ಯಾರೋ ತಿಂದರು, ಮತ್ಯಾರೋ ಕುಡಿದರು.. ಮಿಸ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದು ನೀನಾ..? ನಾವಾ..? ಈಗ ಹೇಳು ಸತ್ತು ಏನು ಸಾಧಿಸಿದೆ..?
ಇಲ್ಲ.. ಈಗ ನೀನಿಲ್ಲ.. ಮತ್ತೆ ನೀ ಬಾರದ ಪ್ರಪಂಚದ ಕಡೆ ಹೋಗಿದ್ದೀಯಾ..? ನಿನ್ನ ನೆನಪುಗಳನ್ನು ಒರೆಸಿ ಹಾಕಲೇ ಬೇಕು.. ಇದು ನಿನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆವ ಕಟ್ಟ ಕಡೆಯ ಸಾಲುಗಳು.. ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ಸಂಜಯ ಲದ್ದೀಮಠ ಅನ್ನುವ ಹೆಸರು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಅಳಿಸಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ..
ಆದ್ರೆ…
ಮರೆತೇನಂದರೂ ಮರೆಯಲಿ ಹ್ಯಾಂಗ..
ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಹೃದಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕೊಣೆಯೊಳಗೆ ನಿನ್ನ ಬಂಧಿಸಿ ಕೂಡಿ ಹಾಕುತ್ತೇವೆ.. ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಬೀಗ ಜಡಿಯುತ್ತೇವೆ.. ಅದು ಚಿಕ್ಕದ್ದೇ ಕೊಠಡಿ ಆದ್ರೆ ಅದು ನಿನ್ನ ಮೊನ್ನೆ ಫೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟಂಗೆ ಮಲಗಿಸಿದರಲ್ಲ ಮಾರ್ಚರಿಯ ಆ ಪುಟ್ಟ ಕ್ಯಾಬಿನ್ ಅಂತದ್ದಲ್ಲ.. ಅಲ್ಲಿ ಕತ್ತಲಿಲ್ಲ.. ಉಸಿರುಗಟ್ಟಿಸುವ ಇಕ್ಕಟ್ಟಿಲ್ಲ.. ಭಯ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಒಂಟಿತನವಿಲ್ಲ.. ಅದು ಕಂಫರ್ಟಾಗಿದೆ.. ನೀನು ಅಲ್ಲೇ ಇರಬೇಕು.. ಅಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತೀಯಾ.. ನೆನಪಿನ ಗಣಿಯಾಳಕ್ಕೆ ಸೇರಿಹೋದ ಕಟ್ಟ ಕಡೆಯ ಚುಟುಕು ಸ್ಮೃತಿಯಾಗಿ..
ಅಗಲಿ ಹೋದ ನಿನಗೆ ಇದು ನಿನ್ನ ಸ್ನೇಹ ಬಳಗದ ಅಂತಿಮ ಆತ್ಮೀಯ ಅಕ್ಷರಗಳ ಅಶೃ ತರ್ಪಣ..
-ವಿಶ್ವಾಸ್ ಭಾರದ್ವಾಜ್..
*********

ನಿನ್ನೋಳು ನಾ. ನನ್ನೊಳು ನೀ

 

ಗೆಳೆಯ ಹರೀಶ್ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಬೆರೆತ ಆಮಂತ್ರಣ ನೀಡಿದ್ದ, ಹೋಗದೇ ವಿಧಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಬಹಳಷ್ಟು ದಿನಗಳಿಂದ ಮನಸಿಗೆ ಮುದ ನೀಡುವ ನಾಟಕವೊಂದನ್ನು ನೋಡಿರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸಾಕಷ್ಟು ಪ್ರೌಢ ಸಂಗತಿಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕುವ ನಾಟಕ "ನನ್ನೊಳು ನೀ, ನಿನ್ನೊಳು ನಾ "
ಎರಡೇ ಪಾತ್ರಗಳು ಆದಿಯಿಂದ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಹಿಡಿದು ಕೂರಿಸುವಲ್ಲಿ ಬಹುತೇಕ ಸಫಲವಾಗಿದೆ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಅವನಾದ ಅವಿನಾಶ್ ಹಾಗು ಅವಳಾದ ಪ್ರಿಯ ನಟನ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ್ರು.. ಅಭಿನಯ ಹಾಗೂ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿ ಎರಡೂ ಪಕ್ಕಾ ಪ್ರೋಫೇಶನಲ್ ಅನ್ನಿಸಿತು.
ರಂಗ ಸಜ್ಜಿಕೆ, ಬೆಳಕು, ಕಥಾ ವಿಸ್ತರಣೆ, ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ನಿರೂಪಣೆ ಎಲ್ಲವೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಮೂಡಿಬಂತು..
ನಾಟಕವೇನೋ ಮುಗಿಯಿತು. ಆದ್ರೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ದೃಶ್ಯ ಉಳಿದಿದೆಯೇನೋ ಅನ್ನುವಷ್ಟರಮಟ್ಟಿಗೆ ಅದರ ಮುಂದುವರಿಕೆ ಇತ್ತು.
ಈಗ ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಅಸಂಖ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ವಾಸ್ತವದ ಸೈದ್ದಾಂತಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರುತ್ತವೇ.
ಯಾರು ಸರಿ? ಅವನಾ...? ಅವಳಾ...?
ಯಾವುದು ಸರಿ.....? ಸ್ವಾತಂತ್ರವಾ...? ಸ್ವೇಚ್ಛೆಯಾ...?
ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳು ಆಧುನಿಕತೆಯ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟು ಸೇದುವುದು, ಹೆಂಡ ಕುಡಿಯುವುದು, ಚಿಕನ್ ತಿನ್ನುವದು ಅಥವಾ ಸಂಪ್ರಧಾಯದ ಸಮಾಜಿಕ ಪರಂಪರೆಯನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ,ಅದನ್ನೇ ಸ್ತ್ರೀ ಸ್ವಾತಂತ್ರ, ಪುರುಷ ಪ್ರದಾನ ಸಮಾಜದ ಜೊತೆಗಿನ ಸಮಾನತೆ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಎಷ್ಟು ಸೂಕ್ತ...?
ಮೇಲ್ನೋಟಕ್ಕೆ ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಕಟ್ಟಾ ವಿರೋಧಿ ಅನ್ನುವ ಸೋಗು ಹಾಕುವ ಮುಖವಾಡದಾರಿ ಅವನು.. ಸಂಪ್ರದಾಯದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆಯ ನಟನೆ, ಹೆಂಡತಿ ಮೇಲೆ ತೋರಿಕೆಯ ಪ್ರೀತಿ, ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಸಂಶಯದ ಮೂಟೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಆದರೆ ನಾನು ಕೊಟ್ಟ ಸ್ವಾತಂತ್ರದ ಲೆಕ್ಕ ಕೊಡು ಅನ್ನುವ ಧೋರಣೆ..
ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹಳೇಯ ಪ್ರೇಮಿಯ ಸ್ಮ್ರತಿ, ಹೊಸ ಬದುಕಿನ ಅಸಮ್ಮತ ಆ

ಲಿಂಗನ..
ಅವನಿಗೆ ಅವಳು ಕೇವಲ ಪಾತ್ರದಂತೆ ಬದಲಾಗಬೇಕಾದ ಕಲಾವಿದೆ.
ಅವನು ಅವಳಾಗಲೂ ಇಲ್ಲ, ಅವಳನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಒಲ್ಲ.
ಗಂಡಿನ ಅಹಂ, ಹೆಣ್ಣಿನ ಸ್ವಾಭಿಮಾನವನ್ನು ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.. ವಾಸ್ತವದ. ಜೀವಂತಿಕೆ ತುಂಬುವ ಸಫಲ ಯತ್ನವಿದೆ. ನಾಟಕದುದ್ದಕ್ಕೂ ಲಘು ಹಾಸ್ಯ ತುಂಬಿ ಹರಿಯುತ್ತದೆ.
ಅವಿನಾಶ್ ರ ಸಂಭಾಷಣೆ, ನಿರ್ದೇಶನ ಮೆಚ್ಚುವಂತದ್ದು.
ಪ್ರಿಯ ನಟನ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಓತಪ್ರೇತವಾಗದಂತೆ ತನ್ನ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಸರಿದೂಗಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ.
ಒಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಸಾಯಂಕಾಲ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಕ್ಕೆ ಗೆಳೆಯ ಹರೀಶ್ ಗೆ, ನಾಟಕದ ತೆರೆಯ ಮುಂದಿನ ಹಾಗೂ ತೆರೆಯ ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲಾ ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ...
-ವಿಶ್ವಾಸ್ ಭಾರದ್ವಾಜ್

ನನ್ನ ತಲೆಕೆಟ್ಟ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ದೃಶ್ಯವಿದು

 

ಸುದೀರ್ಘ ೧ ಗಂಟೆ ತನ್ನ ಭವ್ಯ ಮಹಲಿನ ಪೋರ್ಟಿಕೋದಲ್ಲಿದ್ದ ಚಪ್ಪಲಿಯ ಸ್ಟಾಂಡ್ ಬಳಿ ಕುಳಿತ ನಿರಂಜನ್ ಷಾ, ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಸುಮಾರು ೨೮ ವಿವಿಧ ಬಗೆಯ ಇಂಪೋರ್ಟೆಡ್ ಬ್ರಾಂಡೆಡ್ ಚಪ್ಪಲಿಗಳು, ನಾನಾ ವರೈಟಿಯ ಶೂಗಳನ್ನು ದಿಟ್ಟಿಸತೊಡಗಿದ..
ಅದು ಪ್ರಭಂಜನ್ ಷಾ ಅನ್ನುವ ಮಲ್ಟಿ ಮಿಲೇನಿಯರ್, ನಿರಂಜನ್ ಷಾ ಗ್ರೂಪ್ ಅಫ್ ಸ್ಟೀಲ್ಸ್ ಎಂಡ್ ಐರನ್ ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿ ಅನ್ನುವ ಮಹಾ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯದ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರಿ ನಿರಂಜನ್ ಷಾನ ಲೌಕಿಕದಿಂದ ಮಹಾ ನಿರ್ವಾಣದ ನಿರ್ಧಾರ ಅಣಿಗೊಂಡ ಕ್ಷಣ..
ಲಂಡನ್ ಸಂಸತ್ತಿನ ಮುಂಬಾಗದ ಬಿಗ್ ಬೆನ್ ಗ್ರೇಟ್ ಕ್ಲಾಕ್ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತ ವೃದ್ಧ ಫ್ರೆಂಚ್ ಭಿಕ್ಷುಕನ ಮಾತುಗಳು ನಿರಂಜನನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ರಿಂಗಣಿಸತೊಡಗಿತು..
ಫ್ರೆಂಚ್ ಬೆರೆತ ಇಂಗ್ಲೀಷ್ ನಲ್ಲಿ ಆ ಭಿಕ್ಷುಕ ಹೇಳಿದ್ದು ನಿರಂಜನನಿಗೆ ಅಂದು ಅರ್ಥವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ..

ಹಸಿವಿನ ಜಗತ್ತಿನ ಆರ್ತನಾದದ ಕಿಡಿ ಹೊತ್ತಿಸಿದ
ಸಣ್ಣ ಕರುಳಿನೊಳಗಣ ಸುಡುವ ಜ್ವಾಲಾಗ್ನಿ
ಐಶಾರಾಮಿ ದೊರೆಗಳ ಅರಸೊತ್ತಿಗೆಯ ಪಾಕಶಾಲೆಗೆ
ಒಟ್ಟುವ ಕಟ್ಟಿಗೆಯ ಬೆಂಕಿಯಾಗಲಾರದು
ಚಳಿ ಕಾಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಇಟ್ಟಿಗೆ ಗೂಡಿನ
ಉರಿವ ಕೊಳ್ಳಿಯೂ ಆಗಲಾರದು
ಬಣ್ಣಬಣ್ಣದ ಗರಿಗರಿ ವಸ್ತ್ರ, ಥಂಡಿ ಓಡಿಸುವ ಕೋಟು
ಹಸುವಿನ ತೊಗಲು ಹರಿದ ಚೆಂದದ ಬೂಟು
ಮೆಟ್ಟಿದ ನೆಲದೊಳಗೆ ಹೂತು ಹೋಯಿತು
ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲಾ ಹಸಿದ ಬಡವರ ಗಂಟಲ
ಕೂಗು ಕೇಕೆ..

ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಆರ್ಥಿಕ ದಾರ್ಷ್ಟ್ಯ ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಹೊರಡುತ್ತಾನೆ ನಿರಂಜನ.. ಕೊನೆಗೆ ಕಾಲಿಗೊಂದು ಮೆಟ್ಟೂ ಇಲ್ಲದೆ, ಬರಿಗಾಲಿನಲ್ಲಿ..
(ನನ್ನ ತಲೆಕೆಟ್ಟ ಕಾದಂಬರಿಯಲ್ಲಿ ಬರುವ ದೃಶ್ಯವಿದು)